Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια μεταμορφωτική αλλά και ιδιαίτερα απαιτητική περίοδο για κάθε γυναίκα. Σε ένα κράτος που αντιμετωπίζει έντονο πρόβλημα υπογεννητικότητας, θα ανέμενε κανείς η στήριξη προς τις νέες μητέρες να είναι αντίστοιχα ουσιαστική και επαρκής.
Η Τριάδα Ζάραγκα, που διανύει την 37η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της έγραψε και μας έστειλε αυτό το κείμενο, στο οποίο καταθέτει σκέψεις και προβληματισμούς που προέκυψαν μέσα από την προσωπική της εμπειρία.
Σε αυτή τη διαδρομή προς τον τοκετό, όπως η ίδια αναφέρει, ήρθε αντιμέτωπη όχι μόνο με την αναμενόμενη ευαλωτότητα της μητρότητας, αλλά και με μια σειρά από σκέψεις και διαπιστώσεις γύρω από τις ελλείψεις στη μεταγεννητική φροντίδα στη χώρα, τις οποίες αποτύπωσε σε ένα κείμενο με προσωπικό αλλά και κοινωνικό χαρακτήρα.
Το κείμενο που ακολουθεί έχει ήδη αποσταλεί σε αρμόδια υπουργεία και μέσα ενημέρωσης, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει υπάρξει επίσημη ανταπόκριση…
Διαβάστε το:
Σε λίγες εβδομάδες θα φέρω στον κόσμο το παιδί μου.
Και αντί να νιώθω ασφάλεια, νιώθω άγχος.
Γιατί στην Ελλάδα του 2026, μια νέα μητέρα γνωρίζει ότι μετά τον τοκετό θα είναι ουσιαστικά μόνη της, εκτός αν μπορεί να πληρώσει.
Στη χώρα μας δεν υπάρχει ένα καθολικό, οργανωμένο και εγγυημένο σύστημα δωρεάν κατ’ οίκον μαιευτικής φροντίδας για όλες τις γυναίκες μετά τον τοκετό. Υπάρχουν αποσπασματικές πρωτοβουλίες σε τοπικό επίπεδο, όμως η υποστήριξη στο σπίτι δεν αποτελεί κατοχυρωμένη παροχή για κάθε νέα μητέρα και συνήθως εξαρτάται από ιδιωτικές λύσεις, με υψηλό κόστος.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το «αυτονόητο» που όλοι θεωρούν δεδομένο: ότι θα βοηθήσουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες.
Όμως αυτό δεν είναι ούτε δεδομένο ούτε υποχρέωση κανενός.
Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, είτε λόγω απόστασης, είτε λόγω προβλημάτων υγείας, είτε λόγω προσωπικής επιλογής. Και ακόμη και όταν υπάρχει οικογενειακή βοήθεια, αυτή δεν μπορεί να αντικαθιστά την ανάγκη για επαγγελματική υποστήριξη.
Η φροντίδα μιας λεχωίδας και ενός νεογέννητου δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στην καλή θέληση της οικογένειας.
Την ίδια στιγμή, η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υπογεννητικότητας.
Και όμως, οι πολιτικές στήριξης δεν ανταποκρίνονται στη σύγχρονη πραγματικότητα. Σήμερα, όλο και περισσότερα ζευγάρια στην Ελλάδα αποκτούν παιδί σε ηλικίες 30 έως 40 ετών και άνω, όταν πλέον έχουν καταφέρει να σταθούν επαγγελματικά και οικονομικά. Παρ’ όλα αυτά, ουσιαστική στήριξη σε αυτή τη φάση δεν υπάρχει.
Επιπλέον, δημιουργείται μια εμφανής ανισορροπία μέσα στο ίδιο το σύστημα: άλλες υπηρεσίες κατ’ οίκον φροντίδας, όπως η νοσηλευτική υποστήριξη, είναι περισσότερο αναγνωρισμένες και πιο προσιτές, ενώ η κατ’ οίκον μαιευτική φροντίδα παραμένει σχεδόν αποκλειστικά ιδιωτική και αισθητά ακριβότερη.
Σε άλλες χώρες, όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Στη Σουηδία οι γονείς έχουν συνολικά 480 ημέρες γονικής άδειας για να τις μοιραστούν.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι μαίες του δημόσιου συστήματος υγείας παρακολουθούν τη μητέρα και το νεογνό με κατ’ οίκον επισκέψεις περίπου έως και τις πρώτες 10 ημέρες.
Στην Ολλανδία, η μεταγεννητική φροντίδα στο σπίτι μέσω kraamzorg αποτελεί αναγνωρισμένο μέρος του συστήματος φροντίδας μετά τη γέννα.
Στη Γερμανία, η μαία συνεχίζει με τακτικές κατ’ οίκον επισκέψεις μετά τον τοκετό, υποστηρίζοντας τόσο τη μητέρα όσο και το νεογνό.
Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το σύστημα είναι κυρίως ιδιωτικό, υπάρχουν σε αρκετές περιπτώσεις οργανωμένα προγράμματα υποστήριξης μετά τον τοκετό, κάτι που δείχνει ότι η μετάβαση στη γονεϊκότητα αντιμετωπίζεται ως πεδίο πραγματικής φροντίδας και όχι ατομικής αντοχής.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, η μητρότητα εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως ατομική ευθύνη.
Θα έπρεπε, τουλάχιστον για τις πρώτες 10 ημέρες μετά τον τοκετό, που είναι από τις πιο ευαίσθητες και κρίσιμες, κάθε οικογένεια να έχει πρόσβαση σε βασική επαγγελματική υποστήριξη στο σπίτι.
Όχι ως πολυτέλεια.
Ως ελάχιστο δικαίωμα.
Δεν είναι δυνατόν το κράτος να βασίζει την κοινωνική πολιτική στην ύπαρξη μιας γιαγιάς.
Η μητρότητα δεν μπορεί να εξαρτάται ούτε από το πορτοφόλι ούτε από το αν υπάρχει διαθέσιμο οικογενειακό δίκτυο.
Αν πραγματικά μας απασχολεί η υπογεννητικότητα, τότε η στήριξη των νέων οικογενειών δεν μπορεί να εξαντλείται σε επιδόματα και ευχές. Χρειάζεται έμπρακτη, επαγγελματική, ισότιμη φροντίδα από την πρώτη κιόλας μέρα.
Ζητώ να ανοίξει αυτή η συζήτηση.
Με εκτίμηση,
Τριάδα Ζάραγκα
Ίσως σε ενδιαφέρουν κι αυτά:
Όταν απ’ το ροζ συννεφάκι της εγκυμοσύνης προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα της μητρότητας
Comments are closed.