Υπάρχουν κάποια τέλη που έρχονται με θόρυβο και τέλη που περνούν σχεδόν αθόρυβα. Δεν έχουν πάντα μια μεγάλη στιγμή αποχαιρετισμού ούτε μια φράση που κλείνει οριστικά μια ιστορία. Μερικές φορές έρχονται μέσα από μικρές απουσίες: ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε, μια συνήθεια που χάθηκε, μια καθημερινότητα που άλλαξε χωρίς να το καταλάβουμε.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο δύσκολο σημείο όταν κάτι τελειώνει. Όχι η στιγμή του τέλους, αλλά όσα συνεχίζουν να υπάρχουν γύρω του. Οι αναμνήσεις που επιμένουν, οι κινήσεις που κάνουμε μηχανικά, οι σκέψεις που επιστρέφουν σε όσα κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα.
Συνηθίζουμε να αντιμετωπίζουμε τα τέλη σαν ήττες. Σαν κάτι που χάθηκε ή δεν κατάφερε να κρατήσει στον χρόνο. Όμως κάθε κύκλος που ολοκληρώνεται κουβαλά μέσα του κάτι περισσότερο από μια απώλεια. Κουβαλά στιγμές, εμπειρίες, ανθρώπους και κομμάτια του εαυτού μας που υπήρξαν αληθινά.
Γιατί δεν χάνεται ό,τι τελειώνει. Υπάρχουν πράγματα που παραμένουν μέσα μας, ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν πια γύρω μας. Μια συζήτηση που μας άλλαξε, ένας άνθρωπος που μας έκανε να δούμε διαφορετικά τον κόσμο, μια περίοδος της ζωής που μας διαμόρφωσε χωρίς να το καταλάβουμε.
Ο χρόνος έχει έναν παράξενο τρόπο να μετατρέπει τα πιο δύσκολα τέλη σε ήσυχες αναμνήσεις. Όσα κάποτε έμοιαζαν με κενό, αργότερα γίνονται σημεία αναφοράς. Όσα μας φόβιζαν, γίνονται αποδείξεις ότι συνεχίσαμε.
Ίσως τελικά όταν κάτι τελειώνει να μη σημαίνει ότι χάθηκε. Ίσως να σημαίνει απλώς ότι ολοκλήρωσε τον λόγο που βρέθηκε στη ζωή μας.
Και ίσως η πραγματική δύναμη να βρίσκεται στην ικανότητα να αφήνουμε κάποιες σελίδες να κλείνουν, ώστε άλλες να μπορέσουν να γραφτούν.
Ίσως σε ενδιαφέρουν κι αυτά:
10 από τα πιο βαθυστόχαστα ρητά που ειπώθηκαν ποτέ για τη ζωή
Θέλεις επιτυχία στη ζωή σου; Κάνε τον εγκέφαλο σου σύμμαχο με 6 τρόπους
Comments are closed.