Από την Μαρία Μ.
Όταν πηγαίνεις σε ένα σπίτι που υπάρχει λεχώνα, δεν πας απλώς επίσκεψη. Μπαίνεις σε μια ιερή μετάβαση. Εκεί όπου μια γυναίκα ξαναγεννιέται μαζί με το παιδί της.
Κι ίσως αυτό είναι το πρώτο που χρειάζεται να θυμάσαι: δεν επισκέπτεσαι μόνο ένα μωρό. Επισκέπτεσαι και μια μητέρα που προσπαθεί να βρει τον εαυτό της μέσα σε μια νέα πραγματικότητα.
Δεν χρειάζονται δυνατές φωνές, ούτε πολλές συμβουλές. Η λεχώνα δεν έχει ανάγκη από κριτική, συγκρίσεις ή ιστορίες τρόμου για δύσκολους τοκετούς και ατελείωτα ξενύχτια.
Έχει ανάγκη από παρουσία. Από βλέμμα ζεστό. Από ανθρώπους που θα μπουν στο σπίτι της απαλά, σχεδόν ψιθυριστά.
Ένα φαγητό μαγειρεμένο με φροντίδα μπορεί να είναι μεγαλύτερο δώρο από ένα ακριβό φορμάκι. Ένα πλυμένο πιάτο, μια αγκαλιά χωρίς πολλές κουβέντες, λίγη βοήθεια χωρίς επίδειξη. Αυτά μένουν.
Και κάτι ακόμη: μην απαιτείς από τη μητέρα να είναι «όπως πριν». Δεν είναι. Το σώμα της πονά, η ψυχή της αλλάζει, οι ορμόνες της χορεύουν άγρια ανάμεσα σε δάκρυα και συγκίνηση.
Μπορεί να χαμογελά και λίγα λεπτά μετά να λυγίζει χωρίς λόγο. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι η μετάβαση.
Μερικές φορές, το πιο πολύτιμο που μπορείς να κάνεις είναι να της πεις:
«Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα τέλεια».
Γιατί η λεχώνα δεν χρειάζεται άλλον έναν άνθρωπο να την αξιολογεί. Χρειάζεται κάποιον να της θυμίσει πως ήδη κάνει αρκετά.
Κι όσο για το μωρό… ας το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: το μωρό θέλει τη μαμά του. Όχι να αλλάζει δέκα αγκαλιές μέσα σε μία ώρα. Όχι να περνά από χέρι σε χέρι επειδή όλοι «ξετρελάθηκαν».
Το νεογέννητο αναζητά τη μυρωδιά, τη φωνή, τον χτύπο της καρδιάς που ήδη γνωρίζει. Εκεί ηρεμεί. Εκεί νιώθει ασφάλεια.
Αν πραγματικά θέλεις να βοηθήσεις μια λεχώνα, δεν χρειάζεται να της πάρεις το μωρό από την αγκαλιά για να «ξεκουραστεί». Κοίτα γύρω σου. Υπάρχουν πιάτα στον νεροχύτη;
Βάλε ένα πλυντήριο. Δίπλωσε τα ρούχα. Φτιάξε έναν καφέ. Άφησε ένα ταψί φαγητό στο ψυγείο. Αυτές είναι οι αγκαλιές που χρειάζεται περισσότερο μια νέα μητέρα.
Γιατί η φροντίδα προς τη λεχώνα δεν είναι να της στερείς το μωρό της. Είναι να της δημιουργείς χώρο για να μπορεί να το κρατά χωρίς να πνίγεται από όλα τα υπόλοιπα.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη ευγένεια που αξίζει να έχουμε όταν μπαίνουμε σε ένα σπίτι με νεογέννητο. Να ρωτάμε πριν πάμε. Να σεβόμαστε την κούραση.
Να μην κρατάμε τη μητέρα όρθια για ώρες επειδή «ήρθαμε για λίγο». Να καταλαβαίνουμε πότε χρειάζεται να φύγουμε.
Κάποτε, οι γυναίκες της γειτονιάς φρόντιζαν τη λεχώνα σαν να ήταν υπόθεση ολόκληρης της κοινότητας.
Σήμερα, μέσα στη βιασύνη και την απομόνωση, αυτή η φροντίδα μοιάζει να χάθηκε. Κι όμως, ίσως τώρα να τη χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.
Γιατί μια νέα μητέρα δεν θυμάται πάντα τι της πήγαν δώρο. Θυμάται όμως ποιος την έκανε να νιώσει λιγότερο μόνη.
Κι αυτό, τελικά, είναι η πιο αληθινή μορφή φροντίδας.
Ίσως σε ενδιαφέρουν κι αυτά:
Όταν απ’ το ροζ συννεφάκι της εγκυμοσύνης προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα της μητρότητας
Πριν και μετά τον τοκετό, μόνη: Η Ελλάδα χωρίς σχέδιο για τις νέες μητέρες
Comments are closed.