“Άκουσα κάποτε μια όμορφη ιστορία από τη μαμά δύο δίδυμων κοριτσιών έξι ετών: Μια μέρα, όταν ένα από τα δίδυμα έκλαιγε απαρηγόρητα, τη ρώτησε: «Πώς μπορώ να βοηθήσω; Μπορείτε να μου πείτε με λόγια τι μπορούμε να κάνουμε;» Το δίδυμο που έκλαιγε συνέχισε να κλαίει. Η αδερφή της τότε είπε: «Τα δάκρυα είναι λέξεις, μαμά, απλά δεν τα καταλαβαίνεις».”, λέει ο εκπαιδευτής γονέων Lawrence J. Cohen Ph.D..
Αυτό το αίσθημα κενού είναι ακριβώς εκεί στο στήθος μας, αλλά δεν είμαστε σίγουροι πώς προέκυψε. Είναι θλίψη; Μελαγχολία; Ανία; Μπορεί να είναι λίγο από όλα…
Όλοι έχουμε ένα φίλο ή έναν συνάδελφο που πήρε προαγωγή, είχε κάποια επιτυχία, απέκτησε μεγαλύτερο σπίτι ή άρχισε να βγάζει περισσότερα χρήματα από εμάς. Σχεδόν όλοι, επίσης, αντί να νιώσουμε χαρά γι’ αυτόν, έχουμε αισθανθεί λύπη, θυμό ή ζήλια. Δεν είναι λίγοι κι αυτοί που θα ήθελαν πολύ να τον δουν να αποτυγχάνει.
Η υπαρξιακή κρίση ή ο υπαρξιακός τρόμος εκδηλώνεται με επίμονα αρνητικά συναισθήματα που συνδέονται με το νόημα της ζωής.
Οι τύψεις είναι το συναίσθημα που προκύπτει από την ιδέα ότι θα μπορούσατε να είχατε ενεργήσει διαφορετικά για να έχετε ένα πιο επιθυμητό αποτέλεσμα.
Μερικές φορές, οι απαιτήσεις της ζωής μας κατακλύζουν με δυσάρεστα συναισθήματα. Η διανοητική και η σωματική μας εξάντληση μπορεί να είναι τόσο έντονη που να αισθανθούμε ότι κρεμόμαστε κυριολεκτικά από μια κλωστή πριν καταρρεύσουμε.
Ο τρόπος που συμπεριφέρεται το παιδί σας στην πραγματικότητα προέρχεται από μια λίστα τεσσάρων πολύπλοκων συναισθημάτων.
Η ωκυτοκίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται κυρίως στον υποθάλαμο και δρα ως νευροδιαβιβαστής στον εγκέφαλο. Είναι περισσότερο γνωστή ως «ορμόνη της αγάπης», καθώς αυξάνεται με το άγγιγμα και τη διέγερση. Ας τη γνωρίσουμε…
Η Αγιουρβέδα, ένα τα από τα αρχαιότερα συστήματα παραδοσιακής ολιστικής ιατρικής, μάς διδάσκει ότι υπάρχει μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ του νου, του σώματος και του πνεύματος.
Ο καθένας μας μπορεί μερικές φορές να δυσκολεύεται να ελέγξει τις συναισθηματικές του αντιδράσεις. Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, αφού είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Ωστόσο, αν χάνουμε συχνά τον έλεγχο των συναισθημάτων μας, ίσως χρειάζεται να εκπαιδευτούμε σε κατάλληλα εργαλεία αυτορρύθμισης.
Σας έχει πει ποτέ κάποιος να σταματήσετε να προβάλλετε τα συναισθήματά σας πάνω του; Ενώ ο ΄όρος “προβολή” είναι γνωστός στην επιστήμη της ψυχολογίας, όλο και συχνότερα τον ακούμε να να χρησιμοποιείται σε λογομαχίες και έντονες συζητήσεις, κυρίως όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι τους επιτίθενται.
Παρόλο που η έννοια των προσωπικών ορίων είναι απίστευτα χρήσιμη, είναι αρκετά περίπλοκο να την κατανοήσουμε.
Μπορεί να είναι δύσκολο να ξέρεις τι να κάνεις με τον θυμό σου για πανεθνικά ή παγκόσμια γεγονότα, ειδικά όταν νιώθεις ότι έχεις ελάχιστο έλεγχο.
Οι αγχωτικοί ρυθμοί που επικρατούν στη σύγχρονη κοινωνία μας υποχρεώνουν να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να έχουμε τον έλεγχο της ζωής μας.
Ο θάνατος, η θλίψη και η στεναχώρια αποτελούν καθολικές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το ταξίδι της γονεϊκότητας είναι γεμάτο καλές και κακές στιγμές. Συχνά θα διαφωνήσουμε και θα θυμώσουμε με τα παιδιά μας.
Οι αναμνήσεις μας, αποθηκευμένες στην πινακοθήκη της μνήμης, κάθε φορά που ανασύρονται έχουν τη δύναμη να μας πλημμυρίσουν όλων των ειδών τα συναισθήματα.
Κάνουμε χιλιάδες σκέψεις μέσα στην ημέρα, άλλες από αυτές είναι αρνητικές, άλλες θετικές και άλλες αυτοματοποιημένες.
Υπάρχει και ένα άλλο είδος σκέψεων, οι καταστροφικές.
Πέρα από το φυσικό μας σώμα, υπάρχουν κατά κανόνα και τέσσερα ενεργειακά σώματα: το αιθερικό, το αστρικό (ή συναισθηματικό), το νοητικό και το πνευματικό ή αιτιακό σώμα.